ชื่อเอนทรี่คราวนี้รุนแรงจริงๆ- -*

ที่จริงวันนั้นมีเรียนถึงบ่ายสอง ดีไป

เลิกเรียนเสร็จต้องแวะแปลงร่างที่เซนทรัล- -*

ใส่เสื้อครอบครัว กว่าจะถึงที่พารากอนก็3โมงได้ประมาณนั้น

คนเยอะเว่อร์ไปมั้ยค่ะ? เยอะมากๆๆๆๆๆๆ อยู่หลัง

โบว์แบบพาแทรกเลยนะ แต่ลำบากอ่ะ

อิชั้นมีถุงที่บรรจุชุดนักเรียนแอนด์รองเท้านักเรียน- -*

หนักค่อดค่ะพี่น้องแล้วอิถุงกระดาษที่ใส่ตุ๊กตามาให้พี่ดาวก้อขาด

ร่วงเลยอ่ะ ต้องให้ฝนมันหยิบ เราหยิบไม่ได้อ่ะ ก้มไม่ลง

ฮือๆ ซักพัก ด้วยความโชคดีค่อดๆๆของโบว์

และด้วยความที่มันมาพร้อมเป้ใบเดียว

ในขณะที่เราบ้าหอบฟางอยู่ โบว์ก็ไหล ไหลจริงๆนะ

ไปอยู่หน้าๆเลยอ่ะ วันนี้เซฟรูปจากปิงบุ๊ค ยังติดหน้าโบว์มาเลยอ่ะ

ประภารัตน์ก้อ สติลอยู่ข้างหลัง ใจจริงอยากไหลกับมันบ้าง

แต่ด้วยถุงใบเท่าควาย มันไม่อำนวยอ่ะ เลยบ๊ายบาย

โบว์ลับตาไป เหลือปลาอยู่กะฝน

แล้วตอนกล้องแพนไปตรงผู้ชายคนนึง

อิทีแรกนึกว่าทึกเพราะผมทอง แต่มะชั่ยอ่ะ เป็นพิธีกรอ่ะ 

หลงกรี๊ดกันใหญ่เลยอ่ะ555+แล้วสถานการณ์ตอนนั้น

แบบทั้งเบียด แรกๆก็เบียด ไปๆมาๆเริ่มมีดัน ซ้าย ขวา

หน้า หลัง ประภารัตน์ตะโกนเลย "จะเอาให้ครบสี่ทิศเลยรึไง- -*"

แมร่ง ทำไมไม่ซ้าย ขวา หน้า หลัง

แล้วกระโดดขึ้นๆลงๆอีกสามทีเลยฟร่ะ- -*

และทีนี้ พอดันไปดันมา เริ่มแรงขึ้นๆๆ ก็ล้มอ่ะดิค่ะ

ประภารัตน์หงายหลังเลยเหอะ โสภิดาเพื่อนรักที่ยืนข้างหน้า

มันแถมด้วยการลงมานั่งทับอีกที- -*

พอมือซ้ายที่กำมือถือเท้าพื้นไว้ ซัมวันนางนึงก้อทับเข้าเต็มแรง

หึหึหึ แต่มีฮีโร่ชุดนักเรียนที่อยู่ในถุงช่วยไว้ค่ะ ซัมวันนั่งทับถุง

ที่ใส่ชุดนั่งเรียนเรา แล้วถุงทับมือเราอีกที  แต่ก็เจ็บนะ - -*

พอจะลุก เอาแล้วไง กุจะลุกไง นึกถึงภาพตอนบอดี้แสลมมารร.

ล้มเหมือนกัน แต่นี่แบบไม่เท่าไหร่ แต่เอสเจสิค่ะ ไม่มีที่ให้ยืนอ่ะ

กุสุมาที่อยู่ข้างหลังเรา ก็แปลงร่างเป็นฮีโร่ฉุดเราขึ้นมา ...รอดตายแล้ว 

แล้วพอเอสเจเริ่มลงมาตรงบันไดเลื่อน เท่านั่นแหละ

สงครามก็เริ่มขึ้น มีคนนึงหน้าตาถอดแบบจากโรงงิ้วเลยนะ

นิสัยมะดีด้วยอ่ะ พอเอสเจมา กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆอ๊ากๆๆๆๆข้างๆหู

ประภารัตน์ ตัวคุณเธอก็กระโดดๆๆๆๆดังจิงโจ้ก็ไม่ปาน

แล้วที่มันแคบอ่ะ กระโดดไปได้ เราว่าเราสูงแล้วนะ

กลายเป็นตัวเล็กไปเลย แต่อันนี้แค่เบๆไม่เท่าไหร่

พอข้างหน้าลุกเท่านั้น หึหึหึข้างหลังดันทันที ปลาทำไงได้

ก็ไหลสิค่ะ (ไม่ต้องการแบบเน้- -*)ไปตรงกลางเลยอ่ะ

คนที่นั่งแล้วลุกไม่ทันอ่ะ โดนทับเต็มๆ น่าสงสารมาก

เราก้มไปดึงเค้าขึ้นมาไม่ได้

ถ้าก้มไปอิข้างหลังนี้ดันกุทับตามแน่นอน

เราเลยทำได้แค่ต้านข้างหลังไม่ให้ดันอ่ะ

(ขอโทษนะที่เราไม่ได้ช่วยดึงหลายๆซัมวันขึ้นมาอ่ะ)

แต่แรงเราหรือจะสู้คนเป็นร้อย

โชคดีรึเปล่าที่ตรงกลางคนล้มเยอะ เป็นหลุมเลยอ่ะ

ทำให้พวกที่อยากจะไปข้างหน้า มันดันไปทางขวา

ซ้ายแทน คือตอนนั้นแบบชุลมุนมาก เพื่อนคนที่โดนทับ

ก็พยายามช่วยเพื่อนอ่ะ แล้วเค้าร้องไห้อ่ะ เรานี่แบบ

อะไรกันเนี่ย จิตเราตกมากๆ- -*เลยกะจะออกไปแล้ว

เอสเจไม่อยู่ในหัวเลยอ่ะ ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น

กรี๊ดกันไม่ลืมหูลืมตาเลยเหอะ เอสเจพูดอะไรก้ไม่ได้ยินเลย

พอเราจะออก หันซ้ายหันขวา โสภิดากับกุสุมาหาย

เราออกไม่ได้อ่ะ เรานี่แบบ อยากจะมุดเป็นขอมดำดินเลยอ่ะ

เลยต้องเผชิญต่อไป แต่เราไม่ไหลอ่ะ ใครจะไปก้ไป

เราพยายามเดินออกอ่ะ แต่เดินไม่ได้อ่ะ ซักพักถึงจะเจอกุสุมา

เลยพากันแหวกเดินออกมา สภาพแรกจากคำบอกเล่าของ

เพื่อนที่เห็นประภารัตน์คือ "อิปลา เมิงไปอาบน้ำมาเรอะ"

เอ่อ ...กุไม่ว่างขนาดนั้น ยางรัดผมหลุด ผมเปียก

กางเกงเปียกชุ่ม หูถุงพลาสติกเกือบขาดแล้วอ่ะ เรากอดสุดชีวิต

สายกระเป๋าเป้หลุด ดีที่ไม่ขาด หน้ามันเหงื่อชุ่ม โหย

อย่าให้พ่อแม่มาเห็นสภาพแบบนี้เลยเหอะ อนาถ... โบว์ออกมา

ตั๊กออกมา โสภิดา แม่นางจิ้มลิ้มชั้นยังไม่ออกมา เครียดเลยนะ

ตอนนั้นอ่ะ มันจะโดนเบียดไปไหนแล้วว่ะ พอมันแทรกมาได้

สภาพนี่ไม่ต่างจากเราเท่าไหร่เหมือนโดนรุมโทรมอ่ะ(โบว์ว่างั้น)

แล้วก็เลยไปยืนดูตรงจอสกรีนแทน เอากล้องมาถ่ายคลิปจาก

จอสกรีนเนี่ยแหละ ถ่ายไป มือสั่นไป  แย่จริงๆชั้น- -*

พอเอสเจลงเวที ขึ้นลิฟต์ไป สงครามก็สิ้นสุด

เหลือเพียงแต่ซากมือถือ สมุดการบ้าน รองเท้า

และน้ำตา...(เอาไว้เล่าพาร์ท2)

 

 

พอจะกลับนัดเจอพี่ดาก่อนเอาของให้มัน ตุ๊กตาอ่ะแหละ

โทรบอกว่า มาเจอที่ทางเข้าพารากอน บีทีเอส

ปลาจะยืนอยู่ข้างๆยามนะ(ตอนนั้นโทรมจัดกลัวพี่ดาจำไม่ได้)

แล้วเสียงดังอ่ะ เราก็แหกปากพูด เหมือนยามได้ยืน

เดินมายืนข้างๆอ่ะ 555+ อาริงาโตเน้ ... พอเจอพี่ดา 

เราเข้าไปกอดเลยนะ แบบจุกมาก โดนเบียด ยืนยังไม่ไหว

จะนั่งก้อกลัวไหลตาย พอเอาของให้ก็ร่ำลาจาก

ไปหาเพื่อนที่รออยู่ตรงบีทีเอส ขึ้นรถตู้ไปต่อเรือ รถเมล์

(ลำบากแค่ไหนรู้มั้ยโฮฮฮฮฮฮ) พอลงเรืออ่ะ

ตั๊กชวนไปถ่ายรูป บนเรืออ่ะแหละ อายมั้ยๆ

......ม่ายยยยยยยยยยยย

ลงคลองสาน อยากเดินเที่ยวนะ แต่ตอนนั้นแบบไม่ไหวแล้ว 

2ทุ่มแล้วด้วยอ่ะ สุดท้ายก็กลับบ้านมาด้วยความปลอดภัย

ถึงเราจะไม่เห็นจังๆเต็มๆ แต่ก้ได้เห็นอ่ะนะ แค่นี้ก็ดีใจแล้ว

บุญมีแค่นี้ 555 จบมิชชั่นอันน่าสะพรึงกลัว

พาร์ทหน้าจะเขียนเล่า ลึกๆเกี่ยวกะเอสเจ6คน

(เจ้น่าร๊ากกกก)แล้วก็ เอลฟ์ไทย

 

ปล.1ไม่เม้นไม่เป็นไร แต่แอบแช่งเน้อ 5555โจดันเดสสสส

ปล.2ต่อจากนี้จะทำบุญเยอะๆๆๆๆเผื่อว่าเกลือที่มีอยู่จะจางเค็มลงบ้างนะ...

ปล.3รักเอสเจรักเอสเจ

ปล.4Promise from our hearts we will walk beside you forever...