นึกถึงเรื่องเก่าๆแล้วขำดี

ย้อนกลับไปอ่านไดที่เคยเขียนที่ไดอารี่คลับ

มีแต่เรื่องพี่แอมพี่ยอดพี่เล้ง ทั้งนั้น(ชื่อแต่ละคน- -*)

อ่านไปขำไป เรื่องวัยเด็กบางทีมันทำให้กลับไปคิดถึงความทรงจำเก่าๆอ่ะนะ

นั่งยิ้มคนเดียว เดี๋ยวก็ขำ เดี๋ยวก้อหัวเราะ นึกถึงตอนนั้น มันสนุกมากจริงๆ

การที่ได้ทำอะไรให้คนที่ชอบได้แกล้งเค้า วิ่งหนีเค้า ได้สบตาก็ดีใจ

เค้ามองเรา เค้ายิ้มให้เรา ...ก้อดีใจได้โทรคุยกับเค้า

ถึงตอนนี้จะนึกถึงเสียงเค้าไม่ออกแล้วก็เหอะแต่พอนึกถึง ก็จะมีแต่เรื่อง

ทั้งดี ไม่ดี เดี๋ยวก็ร้องไห้บ้างเดี๋ยวก็โมโหบ้าง พอมานั่งมองดูตัวเอง

เราก็โตขึ้นมากตอนนี้ไม่มีเรื่องพวกนั้นเลย

แต่...เคยมีครั้งนึงแต่ความทรงจำไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ?

แหะๆแต่เมมโมรี่เกี่ยวกะพี่ๆเนี่ย แน่นสุดและไม่ว่าจะเรื่องไหน

บางเรื่องที่จำไม่ได้ก็มี...เอาแบบนั่งเทียนนึกกันเลยนะ สามปีผ่านมาแล้วนี่...

(พระเอกเรื่องนี้มีสองคน พี่ยอด พี่แอม พี่ยอดมาก่อนแต่พี่แอมทำคะแนนดีกว่า

เลยตีตื้นขึ้นมาติดๆ ตัวประกอบ พี่เล้งพี่อ๊อฟ พี่โอ๊ต แอนด์ เดอะ แกงค์...) 

**ประสบการณ์ วิ่งหนีอิเพื่อนๆในกลุ่ม ที่พยายามจะจับตัวชั้นไว้แล้วไปบอกพี่แอม

ให้หันมาดูว่าเราเนี่ยแหละ ชอบเค้า! **ตอนที่สบโอกาสพี่ยอดอยู่คนเดียว

กำลังใจกล้าหน้าด้านไปบอกชอบแต่ดันมีรุ่นเดินมาสารภาพรักตัดหน้าซะก่อน

(สุดท้ายสองคนนี้ก้อเลิกกัน เพราะรุ่นพี่คนนั้นหลายใจเห็นมั้ย บอกให้คบกับปลา

ไม่มีทางหลายใจแน่ๆ) 

**สบตากันตอบไปถ่ายเอกสารกะพี่แอม หันไปมองอีกที คุณพี่ยืนอมยิ้มอยู่คนเดียวฮ่าๆ

แอบหลงตัวเอง ไม่งั้นเค้าก้อจิตตก บ้าไปแน่ๆ ยืนยิ้มอยู่คนเดียวเนี่ย 

**กินฟลอเรเรอร์ ลอชเชอร์ (เขียนงี้มะ?) เคล้าน้ำตา ให้จอยเอาไปให้แต่เค้าไม่รับ

บอกให้เราเอามาให้เอง มะกล้าว้อย ยอมอกหัก 

**ได้โทรคุยกับพี่แอม อายม้วนนนนนนน กันเป็นเกลียวเบ็ดเสร็จ ไม่เกิน5 ครั้ง- -* 

**โดนพี่อ๊อฟจับก้น แก้แค้น? ที่เราเอาน้ำไปสาดใส่พวกเค้า (โปรดนึก

ที่ล้างหน้าจะเป็นสาธารณะอ่ะ แบบมี2ฝั่ง คั่นด้วยกระจกอ่ะ เราอยู่อีกฝั่ง พี่เค้าอยู่อีกฝั่ง)

เสือกไปแกล้งเค้า  โดนพี่อ๊อฟ เดินเนียน มาจับก้นเลย- -* เป็นไง นิ่มไหม? 

**ทำงานให้พี่เค้า เพราะเรารู้จักกับพี่โอ๊ตล่ะ พี่เค้าเอาเงินไปให้ทำงานให้

ที่ร้านถ่ายเอกสาร เราเก็บเงินนั้นไว้ด้วย เราเอาเงินตัวเองออก

แต่สุดท้าย ออกหักก็เอาเงินนั้นไปทำบุญ - -// 

**ร้องไห้ต่อหน้าพี่เค้า? บ้าบอสิ้นดี  พี่โอ๊ต(อีกแล้ว) เอาบัตรนักเรียนเราไปยืม

หนังสือปรากฏว่าห้องสมุดมาเอาเรื่องกุว่าไม่คืนหนังสือ ไม่รู้ว้อย

เราไม่ได้ยืมอ่ะพี่โอ๊ตบอกว่าคืนแล้ว แต่บรรณารักษ์ก้อบอกว่าไม่มี

แล้วมันใช้ชื่อเรายืมอ่ะเราซวยนะนั่น แล้วคือตอนนั่นเราม.3พี่เค้าม.6

จารย์บอกว่า ไม่หามาใช้คืน เราก้อไม่จบโห ตอนนั้นแบบ สะอึกสะอื้นและ

แม่ด่าแน่ๆ ลงไปหาพี่โอ๊ตใต้ตึก พี่เค้าก้อ เห้ยคืนแล้วนะเราแบบ ปริ่มๆและ

คนอื่นมอง ไม่รู้เรื่องจะพากันคิดว่า กุท้องกะพี่เค้าแล้วพี่เค้าไม่รับผิดชอบ

ประมาณนั้น ฮ่าๆพี่เล้งตกใจ มาปลอบเราใหญ่เลยตอนนั้นแบบ

เจอพี่แอมก้อไม่อายแล้วหน้าด้าน อนาคตมาก่อน สุดท้าย

ได้ยินมาจากบรรณารักษ์ว่า พี่โอ๊ตพาพรรคพวกขนกันมาหาที่ห้องสมุด...

สรุปเราก้อได้จบม.3อย่างปลอดภัย 

**หลายโมเม้น ณ ห้องสมุด เป็นอันรู้กันว่า พอพักกลางวัน

กลุ่มพี่เค้าชอบขึ้นมาห้องสมุด และเป็นอันรู้กันว่าเราก็ขึ้นมานั่งมองพี่เค้าทุกวัน

(โรคจิตแน่ๆ)แล้วคือนึกออกมะ มันเด่นมากอ่ะ ผู้ชายตัวผอมๆ ดำบ้าง? ขาวบ้าง?

ตัวสูงปะมาน1804-5คนเดินเข้ามาห้องสมุด เห็นแล้วใจมันเต้น ตึกๆๆๆๆ

ตลอดอ่ะ มีหลายโมเม้นกันเลย เล่นซ่อนแอบ? ตรงที่เก็บหนังสือบ้าง

นั่งสบตาแล้วต่างฝ่ายต่างหันหลังกลับไปยิ้มคนเดียวบ้าง  หัวเราะบ้าง

อมยิ้มบ้าง แล้วแต่อารมณ์ 

 

**ใต้ตึก4 นี่ก้อบ่อยเลย พี่เค้านั่งกันใต้ตึก4 ก้อไปนั่งมองเค้าประจำ

ไปนั่งให้พี่แกนินทาอยู่ทุกวัน ฯลฯ เยอะแยะมากมาย นึกไม่ค่อยออก

แต่มันก็รู้สึกดีนะตอนนั้นคือเรายังเด็ด ร้องไห้มากการเรียนแย่ลงทุกวัน

พอพี่เค้าจบไปมีพี่เล้งที่ยังคุยกันอยู่(ตอนท้ายยังหลายใจ ไม่ได้มีพี่ยอด

พี่แอม แค่นี้ พี่เล้งโผล่มาทำคะแนนตอนท้าย ท้ายสุดก่อนที่เค้าจะจบ

ส่งจม.รักผ่านเพื่อนไป ขำว่ะ ทำไมเราไม่ซีร๊อกเก็บไว้อ่านบ้างละเนี่ย)

ความทรงจำในวัยเด็ก พอนึกถึง  ก็ทำให้เรายิ้มได้เหมือนกันนะ…